papaspastarecepten.com

In mijn mailbox zitten maar liefst al 23 reacties van potentiële dates! Ik kijk verbijsterd naar Julia. Zoveel reacties binnen 24 uur? Ik sta pas sinds gisteren op de dating-site!

We hebben gister mijn profiel aangemaakt, uiteraard met een nickname vanwege Cees. Bij het vragenlijstje zat ook een “wensenlijst”voor de man van je dromen. Het voelde wat onwennig en raar om zo’n lijstje in te vullen, maar al snel hadden we er veel lol in. We grapte dat er eigenlijk nog wel wat meer invul mogelijkheden mochten zijn wat betreft het mannelijk lichaam ;-). Stel je voor! Toen ging onze fantasie helemaal los. Het heeft wat tissues gekost om onze tranen van het lachen weg te vegen. Uiteindelijk mocht mijn droomman voldoen aan minimaal dit profiel; haarkleur: donkerblond, ogen: bruin, lengte: 185cm, kinderen: geen, kinderwens: ja, opleiding: HBO, leeftijd: 30-35 jaar.

Vol verwachting open ik mijn mailbox. Maar wat een teleurstelling is het eerste mailtje. Een grijze 54 jarige man wil toch een gokje wagen. En de mailtjes die volgen zijn niet veel beter. Er is er zelfs één die een sexdate voorstelt! Lusteloos open ik het laatste mailtje. Maar ik word aangenaam verrast door de foto die ik als eerste zie bij het openen van deze mail. Wat een lekkere vent! Hij heeft wat langer donkerblond haar, bruine ogen en is 33 jaar, alleenstaand zonder kinderen. Hij heet Stefan en woont hier in de buurt. Hij heeft een kort en bondige mailtje geschreven waarin hij zich voorstelt.

Ik word acuut zenuwachtig. “Juul wat moet ik nou doen?” vraag ik onzeker.
“Mailen natuurlijk!”. “Ja maar wat dan? Kan je mij niet helpen?”
“Nee!” zegt ze terwijl ze lachend haar tas van tafel grist en richting deur loopt.
“Jij gaat je over die mail buigen,ga ik ondertussen iets lekkers halen voor het avondeten”.
Voordat de deur in het slot slaat kan ik nog net roepen dat ik een salade wil eten.

Sinds ik dat idee heb gekregen om Fiat 500 clubs te benaderen ben ik weer helemaal vol energie. Dat mag ook wel, want contact leggen met zo’n club is één, zorgen dat je ze ook voldoende te bieden hebt is twee.

Vandaag heb ik besloten plannen te maken voor de opzet van een leuke auto-rit die ik mijn gasten kan aanbieden. Een ware culturele- en cullinaire ontdekkingstocht moet het worden. “Zou Ottavia me daarmee kunnen helpen?” denk ik opeens hardop. Zij heeft een waar talent voor dergelijke zaken en bovendien is het altijd gezellig om met haar te praten. Achteloos pak ik mijn mobiel en toets haar nummer in. “Met Ottavia” klinkt het opgewekt aan de andere kant van de lijn. Het duurt even voor ons gesprek na veel omzwervingen uitkomt op de reden waar ik voor belde. “Leuk, dan zien we elkaar komende zaterdag” hoor ik haar aan de andere kant zeggen. Tevreden hang ik op.

Een idee waar Ottavia tijdens ons gesprek mee kwam is om tijdens de Fiat 500 tour bij een truffelboer langs te gaan. In de middeleeuwen nog beschouwd als het werk van de duivel, zien we het tegenwoordig alleen nog in die gedaante terugkomen als een duivels lekker gerecht. Hoe dan ook, mijn idee om Ottavia hierin te betrekken werpt nu al zijn vruchten af.

Ik betrap mijzelf erop dat ik er stiekem naar uitkijk Ottavia weer te ontmoeten. Dromerig kijk ik voor mij uit. Mijn witte wijn is inmiddels pis-lauw geworden door de koperen ploert die al de hele dag zo heerlijk aan de hemel staat.

Julia, mijn beste vriendin kijkt me geïrriteerd aan. Kijk nou niet zo stijfjes! Zegt ze terwijl ze met haar fototoestel op nog geen 2 meter van mij staat te zwaaien. Het moeten leuke ontspannen foto`s worden!! En een beetje sexy kijken.

Oh waar ben ik aan begonnen denk ik onzeker. Wil ik dit wel? We zijn foto`s aan het maken voor de dating- site waar ik binnenkort op zal staan. Julia heeft me overgehaald om lid te worden van de site. Zij heeft er leuke dates aan overgehouden en ik moet eerlijk bekennen dat ik ondertussen ook wel weer wat behoefte krijg aan wat mannelijk gezelschap. In de kroeg kom je tegenwoordig bar weinig leuke mannen tegen. En op deze manier kan je ze ook wat meer aftasten.

Je weet natuurlijk nooit echt met wie je aan het mailen bent. Maar na Cees is me duidelijk geworden dat je je ook op een ouderwetse manier je kunt vergissen in mensen.

Terwijl ik een andere positie aanneem voor de foto zie ik in mijn ooghoeken Cees staan. Ik begin te schreeuwen  en ren naar hem toe. Ik gil: weg wezen!!! Verdwijn uit mijn leven! Ik wil je niet meer! Julia rent geschrokken achter me aan, maar Cees is al weer verder gelopen. Verbaasd vraagt ze me wat er aan de hand is. Huilend vertel ik haar wat mij de afgelopen weken is overkomen. Dat Cees mij stalkt!

De nachtelijke telefoontjes bleven aanhouden, alleen werd er op een gegeven moment niet meer zwijgend opgehangen, maar maakte de beller zich bekend. Het is dus Cees die mij steeds belt. Hij is ervan overtuigd dat ik nog steeds verliefd ben op hem. Dat wij bij elkaar horen, dat ik niet zonder hem kan en dat ik dat alleen nog niet besef. Hij wil me dit koste wat het kost keer op keer duidelijk te maken. Opeens is hij overal waar ik ook ben. Bij de supermarkt, op weg naar mijn werk, als ik weer thuis kom, bij de sportschool, hij heeft zelfs mijn baas gebeld!…. Ik kan bijna meer stoppen met huilen nu ik alles aan Julia durf te vertellen. Ben zo moe van alles. Julia vraagt of de politie en mijn broers hiervan op de hoogte zijn. Ik ontken dat. Ik heb laatst op mijn mobiel gezien dat Emilio geprobeerd heeft mij te bellen, maar ik durfde niet op te nemen. Hij zou meteen aan mijn stem gehoord hebben dat er iets goed mis is. Ik wil nu even niks. Deze fotoshoot is afgelopen, we gaan naar huis. Ik heb behoefte om op de bank te kruipen met een warme kop soep.

Sinds onze mislukte zoen in het keukentje komt Francesca elke avond in Café Graziusu. Ze negeert me volkomen.

Op de achterkant van een bierviltje krabbelde ik gedachteloos: elke keer als ik je zie, lijkt het alsof je bij me wegfietst, ik zwaai je na tot je een stip bent. Een stip die maar geen punt wil worden.

Italiaanse vrouwen zijn meedogenloos. Op deze momenten mis ik Sabrina. Vroeger gaf ze me college over de psyche van Italiaanse vrouwen als ik weer eens relatieproblemen had met een Faustina, Giacinta of Leontina. Nu woont ze in Nederland. Zelfs de breuk met Cees heeft haar niet terug naar Italië gebracht.
Umberto en ik zijn niet vaak eens, maar dit vinden we allebei onbegrijpelijk: waarom komt onze zus niet terug naar haar geliefde Laars? Ik sta achter de bar van Café Graziusu. Zuchtend laat ik mijn vingers glijden over de toetsen van mijn mobiel. Sabrina’s voicemail, voor de derde keer. Met een schorre stem spreek ik in: Sabrina, hoe is het? Ik had zin om zomaar even te bellen. Zomaar even, wat een leugen! Ik heb Sabrina nodig. Ik wil antwoorden. Heb ik een fout gemaakt? Had ik Francesca moeten zoenen? Eerlijk gezegd twijfel ik soms aan mijn relatie met Ottavia. Het leek even of voor ons huwelijk een nieuwe lente was begonnen, maar de laatste tijd gaat al haar passie weer in haar werk zitten. Ze is nu weer een week op zakenreis en ik hoor nauwelijks iets van haar. Ze belt zelfs niet voor Luca! Er klinkt gerommel aan de deur van het café. We zijn nog niet open, maar toch komen er mensen binnen. Het zijn Di Benedetto en Francesca. Arm in arm. Zie ik dat goed? Arm in arm. Mijn keel wordt droog. Ik wil nu een soepje eten met Sabrina.

De lente is weer aangebroken en dat werd tijd! Ik begon zo langzamerhand te denken dat ik last had van een winter-depressie. Donkere dagen gingen hand in hand met de donkere wolken in mijn hoofd. Ook mijn date van vorige week, doorgaans wordt ik toch erg vrolijk van vrouwelijk schoon, kon niet voor opklaringen zorgen. De dagen worden langer en mijn humeur knapt zienderogenweer op, dit tot groot genoegen van mijn personeel. Zij hebben het de afgelopen tijd moeten ontgelden. Napels ontwaakt weer een beetje uit zijn winterslaap en overal zie je de activiteit weer toenemen. Tijd om weer plannen te gaan maken voor het nieuwe seizoen. Nu we in een economische crisis schijnen te zitten, zal ik wat extra moeite moeten doen om te zorgen dat mijn gasten naar het castello blijven komen. Terwijl ik hierover nadenk dwalen mijn gedachten af naar die heerlijke rit die ik augustus vorig jaar heb gemaakt in mijn Fiat 500. Dat is het! Plotseling besef ik hoe Archimedes zich gevoeld moest hebben toen hij in bad zijn eureka moment had. Ik ga achter mijn laptop zitten en google op “fiat 500 club” en kom al gauw op een adres uit van een 500 club in Nederland.Een goed uur later hang ik volmaakt tevreden de telefoon op en besluit dat ik wel een lekker glas wijn heb verdiend. “Ga je mee een hapje eten in de stad?” vraag ik aan Claudia. “Toe! Kan ik het een beetje goed maken van de afgelopen weken”. Blijkbaar wekt mijn gepijnigde blik voldoende medelijden op en doe ik een paar minuten later de deur achter ons dicht. “We krijgen binnenkort een hoop Nederlandse gasten over de vloer” zeg ik nog terwijl we de straat uitlopen. Het wordt eindelijk weer eens een gezellige avond.

Starend naar de klok zie ik dat het 2.34.is terwijl ik de hoorn van de telefoon in mijn handen hou. Het enige wat ik nog hoor is een lange piep, het teken dat degene die mij belde heeft opgehangen.
Ik sta nog wat na te trillen want degene heeft zonder wat te zeggen opgehangen.Vraag me af wie het geweest kan zijn.
Ik denk er niet lang over na, want ik ben druk met het opruimen na het geslaagde etentje met mijn vriendinnen.
Het is erg gezellig geweest. Maar nu de meiden weg zijn voel ik me verdrietig en alleen.
Mijn stemming veranderde toen we het over die ene aantrekkelijke man uit de Odeon hadden.
Ik vond hem erg leuk. Maar ik lijk het flirten wel verleerd sinds Cees mij heeft verlaten. Vroeger zwermden er altijd wel een paar mannen om me heen. Maar nu lijkt het wel of ze me niet eens zien staan! Ik weet dat ik er goed uitzie, maar aantrekkelijk zijn heeft toch met name met je uitstraling te maken. Als dat er niet is dan kan je wel hoge hakken, strakke jurk met diep decolleté aantrekken, maar je blijft een dof plaatje.
Die oudejaarsavond wilde het flirten niet lukken ondanks mijn prachtige jurk. Ik voelde me verdrietig. De breuk met Cees doet me meer dan ik wilde toegeven.
Het gevoel van eenzaamheid overvalt me weer.
Ik mis mijn familie. Opeens besef ik met dat mijn grote broers eigenlijk niet veel hebben laten horen nadat ik ze huilend mijn verhaal over Cees had verteld. Ik weet dat ze hoopten dat ik weer terug naar Italië zou verhuizen. Maar die teleurstelling kan toch niet de reden zijn van dat ze me zo laten zitten?
Mijn maag knort; ik wil troost eten!!

Het succes van 24/7 echoot nog steeds na in Café Graziusu. Het is nu elke avond volle bak in onze kroeg waar je nog niet zo lang geleden het stof van de stoelen moest kloppen als je wilde gaan zitten. Di Benedetto glimt achter de bar. Het licht weerkaatst op zijn kale hoofd, wat maakt dat hij glimt in het kwadraat. Als ik zo naar hem kijk, ga ik hem bijna een innemende persoonlijkheid vinden, die oude brombeer. Ongelofelijk dat deze grote, glimmende, vrolijke man, dezelfde Graziusu is als de ranzige knorpot met het vuile schort bij wie ik 8 maanden geleden solliciteerde. Hij lijkt zeker zeven jaar jonger in zijn groen-zwarte slimfit shirt en antraciet pantalon. Vanavond speelt 24/7 weer in Graziusu. Ik verheug me er op om Francesca te zien. Als ze binnenkomt, loopt ze direct naar me toe. “Kan ik je even onder vier ogen spreken?”Ik neem haar mee naar het kleine keukentje achter de bar. Zodra ik de deur dicht heb gedaan, drukt ze haar lippen tegen mijn mond. Wat nu? “Dit kan niet. Ik ben getrouwd” zeg ik onhandig. Ze omhelst me nog steviger. “Francesca, ik dacht dat je me iets wilde vertellen?” lach ik. Ze laat me los en kijkt me vuil aan: “Dit is zo slap. Volgens mij wil je iets heel anders.”Ongemakkelijk hup ik van mijn ene been op mijn andere. “Thee?” vraag ik.“Een slap alternatief” zucht Francesca. Dan stormt ze het keukentje uit. Francesca heeft gelijk. Ik wil iets anders. Maar toch ook weer niet: het gaat juist weer goed tussen Ottavia en mij. Ik wil niet als Cees zijn, die slapjanus die Sabrina liet zitten. Ik wil vechten voor onze relatie. Ik bedoel: we hebben samen een kind !?! Somber inspecteer ik de keukenkasten. Ik heb krachtvoer nodig.

Zo af en toe komt in ons Italiaanse hart de passie weer naar boven. Vooral als we kwaad zijn, zoals ik nu. Dan begint het bloed te koken als de Vesuvius die op uitbarsten staat. Borrelend en bruisend tot het moment van die onvermijdelijke eruptie.

De afgelopen tijd heb ik het niet van mij af kunnen zetten. Cees heeft mijn zusje gekwetst, diep gekwetst. Hij verbrak hun relatie, simpel alsof hij gewoon een bladzijde omsloeg in zijn levensboek. Een nieuw hoofdstuk in zijn leven, Sabrina achterlatend met de scherven van wat ooit hun relatie was.

In een flits zie ik haar weer voor me zoals ze was toen ik haar sinds lange tijd weer gezien had. Ze zat op de bank, de benen opgetrokken, teer als een zielig vogeltje. Je zou bijna vergeten dat zij Italiaanse was, altijd impulsief, passievol en vol levensvreugde.
Inmiddels gaat het al weer veel beter met haar, maar Cees heeft iets kapot gemaakt. Het is alsof haar ogen iets van de glans hebben verloren die ze vroeger hadden.

Ik zit thuis op de bank en besluit dat ik trek heb in een pittig Siciliaans gerecht met kip. Terwijl ik aan het koken ben pak ik mijn mes en steek hem woest in de kip die voor mij ligt. Vendetta..

Voortschrijdend inzicht: Sergio, de zwager van Di Benedetto grappen laten maken over schoonmoeders valt in de categorie afraders. Hij trapte de avond af als komiek op mijn eerste café Graziusu Late Night Show. Di Benedetto kon echter helemaal niet lachen om de oneliners van Sergio. Sterker nog, hij zette de muziek aan, dwars door het optreden heen.
Nu moet je weten dat Sergio’s schoonmoeder de moeder van Di Benedetto is. En wie de moeder van een Italiaanse man beledigt, kan net zo goed een bergwei met een dolle stier instappen. In beide gevallen moet je rennen voor je leven.
Dus toen Sergio zei: “Waarom was Adam de gelukkigste mens op aarde? Hij had geen schoonmoeder” kon hij meteen aan een marathon beginnen. Di Benedetto stond voor ik het wist aan de andere kant van de bar en brieste achter een compleet overrompelde Sergio aan. Het publiek dat bij de bebaarde grappen van Sergio nog ongemakkelijk heen en weer schoof begon nu onbedaarlijk te lachen.
Di Benedetto bracht de stemming er goed in vanavond, als onbedoelde sidekick van een tweederangs comediant.
En de stemming bleef goed, want 24/7 speelde de zaal plat. Waar ik er vooraf nog bang voor was dat er te weinig mensen zouden komen, hoopte ik tijdens hun optreden alleen maar dat er geen mensen zouden flauwvallen. Liters gratis water deelden we uit. En desondanks dronk het publiek een recordomzet bij elkaar.
Toen Di Benedetto zijn kamikaze achtervolging had gestaakt – herstel: toen een fiets die op de grond lag zijn achtervolging had gestaakt, hebben we samen twee keer het geld geteld, maar het bleef dezelfde opbrengst: 5750,25 euro.
“Maar die Sergio krijgt geen cent!” bezwoer Di Benedetto.
Ik hoop dat Sergio binnenkort geen familiereünie heeft. Verder heb ik vanavond zin in een gerecht met de smaak van voldoening.

Ik kijk naar de mooi gedekte eettafel. En ben tevreden met wat ik zie. Nog even de kaarsen aansteken om het geheel af te maken. Het is bijna 20.00u en mijn vriendinnen kunnen elk moment voor de deur staan. Elke maand komen we bij elkaar om samen te eten. Iets wat we eigenlijk al vele jaren doen. Dit keer is het voor het eerst in mijn eigen huisje en ik voel me trots. Heb natuurlijk een heerlijk Italiaans menu in elkaar geflanst. En elke keer zijn de meiden weer even enthousiast over mijn kookkunsten.
Ik kijk erg uit naar deze avond want ik vind dat ik wat te vieren heb. Daarom geen sloeberwijn gekocht, maar heerlijke Prosecco. Ik ben dankbaar voor de vriendschap die ik van hen krijg. Met elke vriendin heb ik een andere band, bespreek ik andere dingen. Maar we zijn wel altijd eerlijk tegen elkaar en zullen er altijd voor elkaar zijn. Daar wil ik vanavond op proosten. En daarna zullen we het waarschijnlijk de hele avond hebben over de mannen die we hebben ontmoet op Oudejaarsavond in de Odeon.