papaspastarecepten.com

Je kent het vast wel. Opeens lijkt alles om je heen te veranderen en is niets meer wat het was. Het is alsof er voor de Bachini’s een nieuwe levensfase aanbreekt. Mijn kleine zusje Sabrina maakt een nieuwe start nu ze bij Cees weg is. Emilio is verhuisd naar Perugia, de stad waar zijn Ottavia in haar studententijd heeft gewoond. Eindelijk lijkt iedereen zijn plekje weer gevonden te hebben en tot rust te komen. Zelfs Emilio is in tijden niet zo vrolijk geweest.

Afgelopen weekend werd dat duidelijk toen we weer eens een ouderwets gezellige avond hadden. We hadden afgesproken in Perugia bij cafe Turreno, de bar waar Emilio sinds kort werkt. Nadat we lekker gegeten hadden heeft hij mij de prachtige oude binnenstad laten zien. Schitterend en schoon ook als ik het met Napels vergelijk. Binnenkort zien we elkaar weer tijdens het Umbria Jazz festival. Lekker ouderwets genieten van een wijntje, Paolo Conte en Simply Red.

En ik? Ik probeer mijn ‘duurzaamheid’ plannen vorm te geven. Dat laatste valt nog niet mee. Als snel kom je tot de conclusie dat het er voornamelijk om gaat dat je je bewust bent van je gedrag. Moet je net bij mij mee aankomen! Maar als ik wil dat dit plan slaagt zal ik er echt werk van moeten maken. Koken met duurzame producten is een goede start.

Niet veel later zit ik in mijn Fiatje 500 met een adressenlijst van lokale leveranciers. Mijn eerste stapjes op het pad van duurzaam ondernemen. Wie had dat gedacht!

Het zijn roerige tijden geweest voor me. Ik heb Siena achter me gelaten, net als Café Graziusu en Di Benedetto. Maar Francesca was de belangrijkste reden voor de verhuizing. Ondanks haar irritante en onuitstaanbare gedrag werd ik smoorverliefd op haar. Maar ik wilde mijn huwelijk niet op het spel zetten, ik hou van Ottavia, ook al hebben we veel ups en nog meer downs. Juist omdat Francesca zo gevaarlijk voor me was, stelde ik voor om in Perugia te gaan wonen, een prachtige stad in Umbrie op de heuvels. Vanaf het centrum heb je hier een geweldig uitzicht over allerlei kleine dorpjes. Daarnaast kon ik aan de slag bij cafe Turreno, een bar in de stad. Ik ken een van de jongens die er werkt nog van vroeger. Deze bar is een ontmoetingsplek, voornamelijk voor Italianen. De sfeer is er relaxt en gemoedelijk en ik heb het gevoel dat ik hier echt op mijn plek zit.

Maar niet geheel onbelangrijk, ik deed Ottavia een groot plezier met het vertrek uit Siena. Zij wilde altijd al terug naar Perugia, de stad waar ze studeerde. Verschillende zakenrelaties van haar wonen in deze stad en een hoop vriendinnen. Ze is vanavond met die vriendinnen uit eten, er kwamen ook wat mannen. Het maakt me vreselijk jaloers. Volgende keer neem ik haar mee uit eten, om ons nieuwe leven te vieren in deze geweldig mooie stad.

Terwijl om mij heen de natuur weer volledig tot leven lijkt te komen, zit ik op mijn terras in Napels na te denken over mijn kleine zusje Sabrina. Na alle ellende met Cees had ik gehoopt dat ze weer terug zou keren naar haar eigen familie. Al die jaren heb ik haar altijd opgewekte karakter toch wel gemist. Enig eigenbelang speelt hier wel in mee moet ik bekennen. Het lijkt er echter op dat alle inspanningen averechts hebben gewerkt. Begin dit jaar is zij welliswaar met een vriendin in Italië op vakantie geweest, maar op mijn aanwezigheid werd echter expliciet geen prijs gesteld.

Hier zit ik dan met mijn goeie gedrag! Op het terras mijn wonden te likken. Gezien het heerlijk glas witte wijn en de bijbehorende anti pasti moet ik zeggen dat dat laaste prima lijkt te lukken. Ik moet me eigenlijk ook maar weer eens met mijn eigen besognes gaan bezighouden. Tenslotte heeft mijn hotel vorig jaar geen beste tijd gehad. Dat kwam voornamelijk vanwege de afvalberg (het enige waarmee Napels in het nieuws leek te kunnen komen). Nog zo’n jaar kan ik mij echter niet permiteren. Ik mag dan wel de loterij hebben gewonnen, het grootste deel van dat kapitaal zit in de stenen van mijn Castello.

Als iets de afvalcrisis ons Napolitanen heeft bijgebracht is het wel het gevoel voor duurzaamheid. In eens lijkt het alsof men zich bewust is geworden van de enorme verspilling waar wij ons al die tijd aan bezondigd hebben. Eindelijk lijkt het in onze stugge, eigenwijze en trotse koppen door te dringen dat ook wij ons steentje zullen moeten bijdragen aan een betere wereld.

Zittend op mijn zonnige terras met een goed glas wijn kan ik een glimlach niet onderdrukken, trots dat ik ben op deze nobele gedachten. Nu nog alleen nog zien hoe ik; Umberto Bachini daar invulling aan kan gaan geven.

Ik draai me om naar Julia die bezig is de houtkachel op te stoken. Trots kijkt ze me aan, ze heeft eindelijk na heel wat moeite het vuur aangekregen. Aangezien het November is, is het nodig de hele dag de haard in ons vakantiehuisje aan te hebben.

We zijn aangenaam verrast over het huisje. Het is hartstikke gezellig en mooi ingericht. Er staat een heerlijke lounche bank, de keuken is voorzien van een afwasmachine, oven en magnetron. En aangezien Juul en ik van plan zijn veel te koken deze week, komt zo’n luxe keuken goed uit.

Het uitzicht op het Gardameer is adembenemend. Terwijl de schemer valt en het meer er sprookjesachtig uitziet met zijn verlichte huisjes aan de overkant, duik ik de keuken in om een typisch Lombardisch drankje te maken.

Genietend van de schuimige wijn maken we plannen voor de komende week. In het hoogseizoen is het hier helemaal top. Maar ook nu schijnt er nog genoeg te doen te zijn. Natuurlijk gaan we naar de romantische stad Verona, de stad van Romeo en Juliëtte. En vanuit ons huisje zien we de prachtige berg de Monte Baldo. Bijna het hele jaar te bereiken met de kabelbaan. Ik moet mijn hoogtevrees maar even trotseren. Een week zal veel te kort zijn om de gehele omgeving te verkennen.

En één week zal zeker niet genoeg zijn om een beslissing te nemen of mijn toekomst nu in Amsterdam- of toch in Italië ligt. Ik ga het me ook maar niet als doel stellen. Ik ga genieten!! “Juul” vraag ik, “wil je nog zo’n lekker drankje”?

Soms heb je een duwtje in je rug nodig. Iemand die je aanzet tot iets waaraan jij niet wil toegeven. En als je zo koppig bent als ik, dan is het een cadeautje om een vriendin als Julia te hebben. Julia die altijd op het juiste moment met de juiste ideeën komt. Door haar sta ik nu van het prachtige uitzicht op het Gardameer te genieten.

Het is 3 weken geleden dat Julia mij opgewonden belde. “Lieverd!” Zei ze “Ik heb iets voor je geregeld. Omdat je het nodig hebt. En ik duld geen tegenspraak! Na al die ellende met Cees en daarna dat gedoe met je broers, heb je nu wel even rust verdiend.”

Ik moest glimlachen. Juul is zo boos op mijn broers geweest. Zij hebben mij de afgelopen tijd aan het twijfelen gebracht over een eventuele terugkeer naar Italië. Ze was woest! “Waarom?” Had ze gevraagd. “Zodat jij straks voor je ouders kan zorgen en Umberto lekker achter de vrouwtjes aan kan?” Ik heb haar in die waan gelaten. Maar even helemaal niks en rust om goed na te denken over wat ik nu eigenlijk wil, dat kon ik wel gebruiken.

Ze vroeg me achter mijn pc te gaan zitten en de site www.huisjegardameer.nl in te tikken. Ik kreeg een site te zien van een prachtig huisje op het Sunclasspark in Tignale. Ik keek met verbazing naar wat ik zag en begon te lachen. “Oh Juul!” Zei ik. “Wat ben je toch een schat. En weet je wat nu zo bijzonder is? Ik ben hier vroeger met mijn ouders en broers ook al op vakantie geweest.” Ik had net verkering met Italo en wilde daarom helemaal niet met ze mee. Toch was het een super vakantie. Ik herinner me de heerlijke warme dagen vol zon, liggen bij het zwembad, de dagtochten die we gemaakt hebben en het dessert wat mijn moeder daar vaak maakte; heerlijke mascarpone crème. Het water liep me weer in de mond terwijl Juul door de telefoon riep “Sabrina ben je er nog? We gaan hoor! Over 3 weken.” En ik kon alleen maar instemmend knikken.

Julia was weer eens mijn duwtje in de rug. En ik ben haar er dankbaar voor.

De afgelopen tijd hebben wij eindelijk als broers datgene gedaan dat we altijd al moesten doen. Sabrina uit de shit helpen! Emilio en ik zijn meerdere keren naar Amsterdam geweest om Sabrina er weer bovenop te helpen. En beetje bij beetje lijkt dat te lukken.

Allereerst hebben we korte metten gemaakt met Cees. Blijkbaar vormde de taalbarriere geen enkel probleem om hem te doen inzien dat hij ons zusje met rust moest laten. Wat een beetje aandringen toch kan doen met een mens! Vervolgens hebben we ouderwets bijgepraat. Na al die jaren waren we toch van elkaar vervreemd geraakt. We hebben samen gelachen en gehuild zoals ze dat zo mooi zeggen.

Inmiddels lijkt de rust wedergekeerd en is Sabrina weer de zelfverzekerde vrouw zoals wij die kennen. De vrouw die het aandurfde Italië te verlaten voor haar grote liefde. Dat het uiteindelijk op niets is uitgelopen doet er niet toe. We zijn toch trots op haar! Tijdens ons bezoek hebben Emilio en ik geprobeerd haar over te halen weer naar Italië terug te komen. Vooralsnog wil Sabrina daar echter niets van weten, hoezo koppig? Maar we geven niet op, de aanhouder wint…..hoop ik.

Maar dat ze Italië niet vergeten is, heeft ze wel bewezen toen ze ons deze pasta voorzette.

Brrr wat is het toch koud! Nou ja, zoals hier in Nederland zeggen: de gevoelstemperatuur is koud. Ik zit bibberend op de fiets richting de tweede Helmerstraat. Op weg naar een teambuilding uitje van mijn werk. Het is de zoveelste poging om van de smeltkroes van medewerkers èèn geheel te maken. Ik geloof er niet zo in, maar een workshop in een Kitchenaid kookstudio, daar zeg ik geen nee tegen!

Ik kijk op mijn horloge en denk aan mijn broers, die nu inmiddels wel zullen zijn begonnen met boarden. Nadat ik Emilio en Umberto het hele verhaal van Cees en zijn stalkingspraktijken had verteld, hebben ze geen moment geaarzeld en een vlucht geboekt. Vanavond komen ze aan. Ze zullen in mijn appartement zijn als ik thuis kom. Ik krijg het warm van de gedachte dat ik mijn broers weer ga zien.

Verwaaid kom ik net te laat bij de kookstudio aan. Jack, mijn manager, ontvangt mij met een smalend gezicht. “Zo miss Italië, je kon de weg toch vinden!”, zegt hij. Ik onderdruk een korzelige opmerking en loop naar Natas en Anne toe, die me al ongeduldig staan te wenken.

“Oh gelukkig ben je er!”, zegt Natas. “Ik was al bang dat we het zonder ons kookwonder moesten doen.” Ze lacht wat nerveus.
“Maak je niet druk”, zeg ik, “zo moeilijk kan het niet zijn”.

Ieder groepje heeft een recept gekregen om een klein hapje te maken. “Lekker zeg ik, we gaan gefrituurde Gamba’s maken!” Al snel staan we met z´n drietjes de garnalen te pellen. Anne en Natas raken maar niet uitgepraat over de nieuwe man, Benno, die op onze afdeling is komen werken. Hij is vrijgezel, mooie bos met haar, groene ogen, gespierd en een brede glimlach en ook nog aardig!

Ze willen mij in het gesprek betrekken, maar ik heb na dat gedoe met Stefan en Cees even mijn buik vol van mannen. Van Stefan heb ik niks meer gehoord en dat doet me meer dan ik wil toegeven. Avonden als deze geven me de nodige afleiding.

Ik moet mijn aandacht bij het deeg houden maar ondertussen dwalen mijn ogen af naar de prachtige apparatuur die ik zie; stoomovens, kookplaten, warmhoudladen. Prachtig! Terwijl ik dacht dat Kitchenaid alleen de mixer der mixers maakte; de Artisan. Wat was ik trots toen Cees en ik die aanschafte. Helaas heeft Cees die ook meegenomen. Cees! “Daar moet een einde aan komen”, denk ik vijandig terwijl ik een gamba in de gloeiend hete olie laat zakken.

De pleuris is dan eindelijk uitgebroken. Al tijden sluimerde het en wisten we best dat het niet zo goed ging met ons zusje. En al die tijd waren haar broers er niet voor haar. Na het telefoontje van Sabrina werd pijnlijk duidelijk dat wij de zaak te lang op z’n beloop hebben laten gaan. Te lang zijn we met onszelf bezig geweest en hebben we het welzijn van ons kleine zusje uit het oog verloren. Niet zo fraai van ons. Maar nu is de maat vol!

De teerling is geworpen, Cees is te ver gegaan. Als een jaloerse ex-minnaar uit een slechte B-film heeft hij haar lastig gevallen en alles en iedereen die in haar buurt kwam weggejaagd. Steeds duikt hij weer op uit het niets en jaagt Sabrina de stuipen op het lijf. Dat deed hij bij mij overigens al toen ze samen nog wat hadden, maar dat terzijde.

Maar goed, de hulpkreet van ons zusje heeft ons uit de egoistische roes gehaald. Wij moeten haar gaan helpen van die waardeloze vent af te komen. Gisteren heb ik met Emillio gesproken, vanmorgen heb ik de tickets gereserveerd en morgenmiddag vliegen we naar Amsterdam. Sabrina klonk opgelucht toen ik haar vertelde dat wij haar kant op zouden komen.

Om alvast een beetje in Nederlandse sferen te komen besluit ik een lekker eenpans gerecht klaar te maken. Die Cees kan zijn borst nat maken, met de Bachini’s valt niet te spotten!

In het voorbijgaan werp ik snel een blik in de etalageruiten om mezelf nog even te keuren. Ik ben tevreden met wat ik zie! Voel me vrouwelijk en sexy.
Ik voel mijn hart in mijn keel kloppen. Ik ben onderweg naar een kroeg in de Jordaan,waar ik heb afgesproken met Stefan. We hebben inmiddels een hele mailwisseling achter de rug en op een gegeven moment zijn we gaan bellen.
Het klikt aardig tussen ons. Hebben wat raakvlakken wat betreft sport, muziek en koken. Als ik bijna bij de kroeg ben, gaat mijn mobieltje af. Ik kijk zenuwachtig wie het is. Stefan zal toch niet afbellen? Mijn opluchting is groot: het is Emilio maar. Ik wijs het gesprek af en loop de kroeg in.

Stefan staat met een biertje in de hand mij breed glimlachend op te wachten. Als sneeuw voor de zon verdwijnen mijn zenuwen. In het echt is hij nog knapper en lekkerder dan op de foto!!! Oh als Juul mij toch eens kon zien, bedenk ik me glimlachend. Dit wordt vast een hele leuke avond flitst het door mijn hoofd.

Na een uurtje lekker gekletst te hebben pakt Stefan mijn hand en leidt mij de kroeg uit. “Tijd om een hapje te gaan eten” zegt hij. “Ik weet hier in de buurt een tentje waar ze de lekkerste lamsbiefstukken bereiden die je ooit hebt geproefd. Lijkt je dat wat?” Ik knik instemmend.

Zodra we de kroeg uitkomen zie ik in een flits een bekend gezicht op ons afkomen. En kan ik nog net roepen: “Stefan kijk uit!”
Maar het is al te laat: de vuist van Cees raakt Stefan midden op zijn neus en hij sist: “hufter wie denk je wel wie je bent om het met mijn vriendin aan te pappen!” Stefan kijkt vol schrik en verbazing naar mij. Hij mompelt : “ik wist niet dat je al bezet was Sabrina, anders had ik nooit met je afgesproken! Hier ben ik niet van gediend zegt hij nu boos.” Ik vertel nog dat Cees mijn jaloerse ex is, maar het heeft geen zin Stefan beent boos weg.
Ik kijk in het lachende de gezicht van Cees en duw hem opzij. Huilend pak ik mijn mobiel: Het wordt tijd dat mijn broers er zich mee gaan bemoeien. Hier moet een einde aan komen!

Read the rest of this entry »